F O R B I D D E N

              چون ابر  به  نوروز رخ  لاله بشست                برخيز و به جام باده کن  عزم  درست

             کاين سبزه که امروز تماشاگه  تست              فردا  همه  از  خاک  تو بر خواهد رست

خیام    

سالي  

        نوروز

بي‌چلچله بي‌بنفشه مي‌آيد،

بي‌جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب

بي گردش ِ مُرغانه‌ی رنگين بر آينه.

سالي

        نوروز

بي‌گندم ِ سبز و سفره مي‌آيد،

بي‌پيغام ِ خموش ِ ماهي از تُنگ ِ بلور

بي‌رقص ِ عفيف ِ شعله در مردنگي.

سالي

        نوروز  

                 همراه ِ به‌درکوبي‌ مرداني

سنگيني‌ بار ِ سال‌هاشان بر دوش:

تا لاله‌ی سوخته به ياد آرد باز

نام ِ ممنوع‌اش را

و تاقچه‌ی گناه

                   ديگر بار

با احساس ِ کتاب‌های ممنوع

تقديس شود.

در معبر ِ قتل ِ عام

شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.

دروازه‌های بسته

                       به‌ناگاه

                                 فراز خواهد شد

دستان ِ اشتياق  

                      از دريچه‌ها دراز خواهد شد

 لبان ِ فراموشي

                      به خنده باز خواهد شد

و بهار  

        در معبری از غريو

تا شهر ِ خسته  

                   پيش‌باز خواهد شد.

سالي  

         آری

بي‌گاهان

نوروز  

      چنين

              آغاز خواهد شد.

                                                                           احمد شاملو

ديروز فيلم "برف" رو ديدم . مستندي به ياد فرهاد،كار آقاي مهران زينت بخش.قصدم اين نيست فيلم رو نقد كنم چون نه خودمو اينكاره ميدونم نه اصلا حرفم در مورد فيلمه.

حين ديدن فيلم باز ياد اين افتادم كه چرا  ما،ساكنين اين مرز پر گهرتا اين اندازه از سوزو گداز خوشمون مياد ؟ چرا تاوقتي يه هنرمند اونم در اين اندازه ها زنده ست ما يادي از اون  نمي كنيم و اصلا اونو نمي شناسيم بعد كه كار از كار گذشت سعي مي كنيم  فراموشي و بي هوشي خدمونو پشت اينجور اسطوره سازي ها پنهون كنيم  

_ توي فقر مطلق مرد ...

_ مظلوم بود ...

_ خودش فهميده بود مي خواد بره ...

_ واقعاً انسان بود ...

اين جمله ها واسه همه آشناس ، وقتي كسي بي نفس ميشه اينها اولين حرفهايه كه بدرقه عزيز از دست رفته ميشه . اوايل فكر مي كردم ازسر بدشانسيِ كه دير همديگه رو كشف مي كنيم  اما حالا مي دونم كه اين فرهنگ ماست ، ما مرده پرستيم، خوشمون مياد يكي هرچه غم انگيز تر از دست بره تا واسه مرثيه خوني كثيفِ خودمون سوژه داشته باشيم.اينجا انسان خوب انسان مرده ست اينجا با مرگ ِ كه تو كشف مي شي و با مرگ ِ كه  تا مرز اسطوره شدن پيش ميري

توي روزهايي كه فرهاد بي نفس شده بود يادمه كه هر مجله اي يه ويژه نامه چاپ مي كرد

_ مرد تنها هم رفت ...

_ جمعه فرهاد هم رسيد ...

_ بدرود امپراتور ...

اما پيش تر كوچكترين مطلبي رو در مورد فرهاد توي همين مجله ها نمي تونستي پيدا كني

آدم ياد ارشميدوس ميوفته و جمله معروفش ... يافتم ... همه ارشميدوس شدن اما اين يافتن به چه كار آدمي كه حالا مرده مياد ؟ ( تازه اگه يافتني در كار باشه كه من شك دارم )

اون ور آب هم كه اوضاع دست كمي از اين ور نداشت و نداره به محض اعلام خبر در گذشت فرهاد تمامي شبكه ها از فرهاد گر مي گيرن از صبح تا شب ترانه جمعه پخش ميشه همه فرهاد شناس شدن و از خا طرات مشتركشون ميگن حالا سر سوزوندن و نسوزوندن پيكر فرهاد دعوا ست، طبق معمول چند تا كميته تشكيل ميشه و ... شرم بر ما

پاريس.گورستان پرلاشز . مراسم خاكسپاري يا سوزاندن جسد فرهاد ( فرقي نمي كنه چون جسدي در كار نيست . جسد گم شده )

اسفنديار منفرد زاذه ميگه كه فرهاد در ايران زنداني بود ...  داريوش اقبالي و ابي هم هستن 

عباس بختياري رييس فرهنگسراي پويا در پاريس سخنراني خودش رو اينجوري شروع مي كنه :

بوي عيد ... بوي توپ ... بوي كاغذ ِ رنگي...

منظورش احتمالآ اين بوده

 بوي عيدي ... بوي توپ ... بوي كاغذ رنگي

رييس فرهنگسرا از اول تا آخر ترانه رو اشتباه مي خونه ... واقعآ كه

جالب ترين نكته در مورد مرگ فرهاد این بود : بيانيه مركز موسيقي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ...

                                                                        مركز موسيقي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي

حافظه مون اونقدر پاك هست كه  اين بیانیه رو "تسكيني بر قلب زخم خورده اهالي موسيقي" بدونيم و چندین بار به خاطر اين بيانيه از وزارت ارشاد تشكر كنيم

حافظمون اونقدر پاك هست  كه خنجر اين بيانه رو تو پشتمون احساس نكرديم و نمي كنيم

به ما چه كه فرهاد نتونست مجوز كنسرت داخل ايران بگيره  

صدور اين بيانيه اولين و اخرين كاري بود كه اين مركز در مورد فرهاد كرد

اما من مي پرسم

چرا فرهاد نتونست توي وطنش كنسرت اجرا كنه ؟

جرا بزرگترين خواننده مملكت بايد واسه اجراي كنسرت چندين هزار كيلومتر از اين مرز پر گهر دور بشه ؟

 فهمیدن این دشوار نیست که چرا فرهاد  توی کنسرتش نزدیک به ۱۰ بار فریاد کشید :

 " کاش آدمی وطنش را

 همچون بنفشه ها

 میشد با خود ببرد

 هر کجا که خواست "

حیف که فهمیدن اینم دردی رو دوا نمی کنه 

ما منتظر نفر بعدی میمونیم

به راستی عجب مرز پر گهري

 ***

راستي دم عيدي منتظر پخش كاري از كامران نجف زاده ( خبر نگار متفاوت )‌ باشين  :

موزيك متن : سرود بوي عيدي 

نريشن : كامران نجف زاده

بر تصاويري از حال و هواي مردم در روزهاي آخر سال ‌شايد هم نماز جمعه در ابتدا و انتهای گزارش هم احتمالآ چهره رو به دوربین آقای نجف زاده رو شاهد خواهید بود  

توضيح از آقاي نجف زاده : اگه فكر مي كنين اين صدايي كه ميشنوين ترانه اس اشتباه مي كنين اين يه سروده اسمش هم بوي عيدیه و نه كودكانه. اينكه ترانه سرا ‌ببخشيد سرود سرا و آهنگسازش هم كيا هستن به من و شما مربوط نميشه.

***

ديروز (۸ مارس) روز جهاني زن بود . با يك روز تاخير اين شعر و اين لينك رو اينجا ميذارم آهنگ متن وبلاگم به همين مناسبت موقتا عوض شده .

چرا شبگير مي‌گريد؟

من اين را پرسيده‌ام
من اين را مي‌پرسم.

□

عفونت‌ات از صبری‌ست
که پيشه کرده‌ای

به هاویه وهن

تو ايوبي

که از اين پيش اگر

                        به پای

                                برخاسته بودی

خضروارت

             به هر قدم

سبزينه‌ی چمني

                     به خاک

                               مي‌گسترد،

و باد ِ دامان‌ات

                  تندبادی

تا نظم ِ کاغذين ِ گُل‌بوته‌های خار

                                           برويد

من اين را گفته ام

هميشه

هميشه من اين را ميگويم!

                                    احمد شاملو

                                                                                          >>  صدای شاعر  <<

اين سايت اينترنتي روهم بهتون معرفي ميكنم .

"سايت زنان ايران سعي دارد دريچه اي هرچند کوچک باز کند بر روي زندگي زنان ايران؛ اين نيمه هميشه پنهان سرزمين ما. اين سايت با شعار " حقوق زنان، حقوق بشر است"، مي خواهد از مسائل، مشکلات و موفقيتهاي زنان ايراني بگويد و در اين راه، دست تمامي آناني را که به برابري حقوقي و عملي زن و مرد اعتقاد دارند، مي فشارد."

اين قسمتي از توضيحي بود كه دست اندركاران اين سايت در مورد فعاليتشون دادن.  

http://www.womeniniran.net

                                                                                   (شفیعی کدکنی)

                                                                                 نظر شما چيه ؟ 

 ( منبع :كتاب "فرهنگ گفته هاي طنز آميز" )
                                                                

تمام راه را دويده بود . يك نفس و بي وقفه.
تمام راه را دويده بود بي آنكه كسي در پايان راه به انتظار باشد .
تمام راه را دويده بود و آدم ها و سايه ها و آينه ها به او پشت كرده بودند .
دويده بود بي آنكه جاپايي برخاك باقي بگذارد .
دويده بود بي آنكه هرم نفسهايش چهره ای , پيكری , يا دست كم انگشتان سرمازده اي را گرم كند.
دويده بود و گرم شده بود و سوخته بود و خاكستر شده بود و بر باد رفته بود .
و از اين همه گرما داغي مانده بود بر پيشاني خودش . بر پيشاني قبيله اش . بر پيشاني نسلش .
تمام راه را دويده بود .
در زير تابش آفتاب و بارش باران و ريزش مهتاب بر روي سقفي كه هرگز بر سرش نبود. دويده بود در آرزوي رنگين كماني كه براي گذر از قوس آن بايد افق را درنورديد و از كوه و دريا گذشت و او دويده بود و به روياي رنگين كمان رسيده بود و دست دراز كرده بود كه مشتي رنگ بياورد و بپاشد بر چهره ي زندگي تا داغ پيشاني خودش و قبيله اش و نسلش را پنهان كند.
او دست يازيده بود به رنگي كه نبود در كماني كه نبود و آسماني كه تيره شد و باريد.
باران سياه.
او دويده بود و خاكستر زير باران گل شد و پا در گل شد و زخمي شد و زخم خون ريز شد و خون ديگر بند نيامد.
خون ريخت و ريخت و او دويد و هر چه پيشتر رفت خون بود كه از زمين و آسمان مي چكيد .
ديگر داغ پيشاني خودش نبود كه قبيله اش داغ ديده شده بود و نسلش سوخته بود.
او دويده بود بي آنكه كسي در پايان راه در انتظارش باشد.
بي آنكه ترديد كند كه از پي سرازيري ها دوباره گردنه ها پيدا خواهند شد و در پس اين سكوت كوهستان هراس دره نهان شده است.
او دويده بود و نفسي كه نبود را به بهانه ي تازه كردن به هيچ كس نفروخته بود.
دويده بود بي آنكه نگاه نگراني در پايان راه به جاده چشم دوخته باشد و خود بي وقفه دل ناگران نسلي بود كه قبيله اش را بر دوش مي برد افتان و خيزان .ولی ديگر نفسی نبود يعنی ديگه نفسی براش باقی نگذاشته بودن .

دويده بود بي عشق و بي گناه و بي سامان و بي خانه و بي ساز و بي آواز.
دويده بود در جاده هاي بي انتهاي جهان كه نام خود را از قبيله و نسل خود او گرفته بودند.
تلخ دانه كاشته بود و خاربوته ی زهر درو كرده بود و با رگ هايي مسموم دويده بود كه پادزهري برساند به قبيله اي كه ديگر نسل اورا دوست نمي داشت.
دويده بود .
دويده بود بي آنكه كسي در پايان راه به انتظارش ايستاده باشد.
سر بلند كرده بود تا پشت سر را كه نه, پيش رو را هم كه نه, بلکه نگاه كند به جايي كه نبود و گم شده بود و دور مي نمود.
سر بلند كرده بود تا جراحت جان را به ياد نياورد كه زخمي شده بود كهنه و خشك و اينکهبه ياد نيارد چه کسی از پشت خنجر را کوبيده ، كه تنها به ياد آورد  آن همه مزرعه ي مهتاب و كشتزار آفتاب و دشت شقايق را.
دويده بود تا كه فصلها زنده بمانند در گذر او و نسل او و قبيله ي او صداي تنفس خشك و دردآلود مرگ را نشنود و پوست تازهُ جوانه ها زخمي نشود و هيچ چيز و هيچ كس نسوزد در هيچ آتش خود افروخته اي و خاكسترش ننشيند بر هيچ زخمي و خون نريزد از هيچ تني.
دويده بود بي آنكه كسي در پايان راه به انتظارش ايستاده باشد يا نشسته باشد يا بر خاك افتاده باشد.
اين همه سال دويده بود بي چشمداشتي.
اين همه سال دويده بود با آرزويي دردل.

ولی ديگر نمی توانست بدود .ديگر پايی برای دويدن باقی نمونده بود .

ديگر نگاهی نمی توانست افق های دور چمخاله را ببيند .

او ديگر نمی توانست بدود .

ولی آرزوی دلش هنوز زنده است ........

نقل از : behrang1358.persianblog.com

! Hey You 

 ( Pink Floyd ( Roger Waters 

 Hey you, out there in the cold

 Getting lonely, getting old

 Can you feel me?

 Hey you, standing in the aisles

 With itchy feet and fading smiles

 Can you feel me?

 Hey you, dont help them to bury the light

 Don't give in without a fight

آهاي، تو كه آن بيرون در سرما ايستاده‌اي

تو كه پير مي شوي،‌ تنها مي‌شوي

مي‌تواني مرا حس كني؟

آهاي، تو كه در راهروها ايستاده‌اي

با پاهايي كه مي‌خارند و لبخندهاي بي‌رنگ

مي‌تواني مرا حس كني؟

آهاي! تو كمكشان نكن تا روشنايي را به خاك  سپارند

بي‌آنكه بجنگي تسليم مشو.

 Hey you, out there on your own

 Sitting naked by the phone

 Would you touch me?

 Hey you, with you ear against the wall

 Waiting for someone to call out

 Would you touch me?

 Hey you, would you help me to carry the stone?

 Open your heart, I'm coming home.

آهاي تو كه آنجا در افكار خودت

برهنه كنار تلفن نشسته‌اي

مي‌خواهي به من دست بزني؟

آهاي تو كه گوش به ديوار گذاشته‌اي

منتظري تا كسي صدايت بكند

مي‌خواهي به من دست بزني؟

آهاي تو، كمكم مي‌كني كه سنگ را بر دوش كشم؟

قلبت را بگشا، به خانه مي‌آيم

 But it was only fantasy.

 The wall was too high,

 As you can see.

 No matter how he tried,

 He could not break free.

 And the worms ate into his brain.

اما اين فقط يك خيال بود

همان‌طور كه مي‌بينيد

ديوار خيلي بلند بود.

هر قدر تلاش مي‌كرد

نتوانست رها شود

و كرم‌ها مغزش را خوردند

 Hey you, standing in the road

 always doing what you're told

 Can you help me?

 Hey you, out there beyond the wall,

 Breaking bottles in the hall,

 Can you help me?

 Hey you, don't tell me there's no hope at all

 Together we stand, divided we fall.

آهاي تو، كه در جاده ايستاده‌اي

هميشه هر كاري بگويند مي‌كني

مي‌تواني كمكم كني؟

آهاي تو كه در پشت ديواري

بطري‌ها را در تالار مي‌شكني

مي‌تواني كمكم كني؟

آهاي تو، به من نگو كه اصلا اميدي نيست

با هم مي‌ايستيم، جدا از هم مي‌افتيم 

 _{متن اصلي و برگردان از ghaflat.com}

همه چي از ياد آدم ميره مگه يادش كه هميشه يادشه

                                                                                    حسين پناهي

********

  درود

  من سرگردونم . خسته ام . هزار حرف نگفته دارم كه ممكنه نگفته بمونه. نميدونم دنبال چي ميگردم .  پس اگه متنهاي بعدي كه اينجا گذاشتم (؟) تا شما بخونين (؟) سنخيتي با هم نداشتن  ببخشيد .

  واسه شروع چي مي تونه بهتر از شعر شاملو باشه ؟

  شعري كه يكسره زندگيست.... 

 جخ امروز از مادر نزاده‌ام...      

از مادر نزاده‌ام
	نه

  عمر ِ جهان بر من گذشته است.
 نزديک‌ترين خاطره‌ام خاطره‌ی قرن‌هاست.

 بارها به خون ِمان کشيدند
 به ياد آر،
 و تنها دست‌آورد ِ کشتار
 نان‌پاره‌ی بي‌قاتق ِ سفره‌ی بي‌برکت ِ ما بود.

 اعراب فريب‌ام دادند
 بُرج ِ موريانه را به دستان ِ پُرپينه‌ی خويش بر ايشان در گشودم،
 مرا و همه‌گان را بر نطع ِ سياه نشاندند و
 گردن زدند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم
	که رافضي‌ام دانستند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم
	که قِرمَطي‌ام دانستند.

 به ياد آر
 که تنها دست‌آورد ِ کشتار
 جُل‌پاره‌ی بي‌قدر ِ عورت ِ ما بود.

 خوش‌بيني‌ برادرت تُرکان را آواز داد
 تو را و مرا گردن زدند.
 سفاهت ِ من چنگيزيان را آواز داد
 تو را و همه‌گان را گردن زدند.
 يوغ ِ ورزاو بر گردن ِمان نهادند.
 گاوآهن بر ما بستند
 بر گُرده‌مان نشستند
 و گورستاني چندان بي‌مرز شيار کردند

که بازمانده‌گان را
	هنوز از چشم
		خونابه روان است.

تا جُست‌وجوی ايمان
	تنها فضيلت ِ ما باشد.

 □

 نه

جخ امروز
	از مادر
		نزاده‌ام.

                                                               >> صدای شاعر <<

*******

                                                             يادم باشه يادم بمونه تا بيادم نيارن